wtorek, 8 listopada 2011

co na obiad?

Dziecię zasło bo było nie do życia, mąż wef banku, a ja tu się biedzę, co na obiad wymyślić. Ostatnio totalnie brak mi inwencji i nie wiem co gotować. Maluch raczej pluje, cokolwiek by dostał. Wczoraj dostał pół słoika jakiegoś paskudztwa i nawet to zjadł, więc dzisiaj dostanie drugą połowę tegoż samego. Ja sama nie wiem na co mam jedzeniowo ochotę, a obiad być musi codziennie i na ok 13, co by się mężu przed pracą posiliwszy. A ja mam mięsowstręt... filety ze sklepu mi nie smakują (jako dziecko ze wsi czuję w mięsie owym paszę, którą ta kura pasiona była), mielone ze sklepu tez jest ble, najchętniej chyba kawał schabowego. Mój mąż od dwudziestu z górą lat wegetarianin i może i ja - dziecko wspomnianej już wsi i to z rodziny silnie mięsnej pochodzące - do tej szczęśliwej grupy dołączę? Mówię sobie, że porządnie odżywiać się trzeba, bo cycek wciąż w ruchu, a ostatnio to nawet bardziej niż zwykle, bo jak dziecko pluje czym się da,nawet herbatką, to cycka daję, aby się napiło, no i przy cycu zasypia... ach ja matka cycka niewolnica i dziecka niewolnica!;) A jak się odżywiać porządnie, to najchętniej kawał mięcha bym zjadła i już. Na kombinowanie z zapiekankami, które tak kocham, nie mam zwyczajnie czasu, bo dziecię ostatnio jakoś więcej absorbujące się stało. Obiad musi być:a) szybki b) pożywny c) smaczny (tu bywa różnie moim zdaniem, ale zdaniem męża jest git majonez). A teraz cytaty z dziecka mego-chodziarza: "tebe tebe tebe tebe", "puja puja puja puja", "kap kap kap kap" i wspaniałe, choć chyba jeszcze nie do końca uświadomione "mamamamama" tudzież "memememe" :)

poniedziałek, 7 listopada 2011

chodzi!!!


Tylko na chwilę wpadam by zakomunikować, że nasze dziecko pomaszerowało dziś samo pierwszy raz! Czekaliśmy w spółdzielni mieszkaniowej na podpisanie aktu własności i trochę to trwało, więc tato ćwiczył z synkiem chodzenie i w pewnym momencie poinformował mnie, że Franio chodzi! Nie wierzyłam własnym uszom i oczom. Patrzę więc, a synuś najpierw idzie kawałek podtrzymywany za ręce i w pewnym momencie tata te ręce zabiera i tylko asekuruje młodego, a on po prostu maszeruje sam do przodu na lekko jeszcze chwiejnych nóżkach, wybuchając przy tym zadowolonym rechotem. Trudno opisać uczucia, jakie mną zawładnęły: duma, radość, sama nie wiem co:) Niesamowite tak patrzeć jak twoje dziecko zdobywa po kolei różne życiowe umiejętności. Wspaniałe uczucie. W domu też ćwiczyliśmy i radości było mnóstwo. A teraz mąż wrócił z pracy i będziem jeść kolację.

piątek, 4 listopada 2011

piątek - tygodnia koniec i początek

W nosie Małego szaleje, ale nic z tego nosa nie wyłazi. Za radą koleżanki podaję Nurofen 3 razy dziennie, aby zdusić choróbsko w zarodku. Ona podawała tak i stan zapalny się nie rozwinął. Poprzednia noc była fatalna. Dzięki temu, że mężu był w domu od rana, mogłam odespać prawie godzinę. Ciekawe jaka noc dzisiejsza będzie i czy dni kolejne choróbsko nam przywieją, czy tez uda nam się zwalczyć? Z tym pytaniem w głowie kładę się zaraz do wyrka, powrotu męża nie czekając, bo czas to... hehe wcale nie pieniądz. Czas to SEN.

PS A co tam te noce nieprzespane! Mam dla kogo się w tej nocy budzić, mam dla kogo żyć. Tylko to się liczy.

czwartek, 3 listopada 2011

Dziadek

Kolejny wieczór upływa. Dni lecą jak szalone. Czy tylko mi to życie tak szybko upływa? Maluszek wyjątkowo ładnie zjadł kaszkę i szybko zasnął. Tylko w nosie mu trzeszczy i obawiam się, że to trzeszczenie jest zwiastunem kataru. Wszystko okaże się jutro. Wczorajsza noc też nie należała do najlepszych. Mały wiercił się i jęczał, a ja pod nosem miotałam słowa niecenzuralne.

Dzień Wszystkich Świętych i dni okoliczne spędziliśmy na wsi w moim rodzinnym domku. Na cmentarz osobiście udałam się dopiero wieczorem, bo w domu zajmowałam się maluchem. 1 listopada to w mojej rodzinie od lat święto, do którego pójście na cmentarz jest tylko swojego rodzaju dodatkiem, przynajmniej ja tak to odbieram. Tego dnia mój ukochany Dziadek obchodzi urodziny. Zawsze tego dnia mamy rodzinną nasiadówkę, tort, kawę, kolacyjkę. Przedwczoraj Dziadek obchodził swoje 87. urodziny. Nie znałam mojego drugiego dziadka, ale śmiało mogę powiedzieć, że ten zaspokaja w pełni moje "dziadkowe":) potrzeby. Jest jedną z najbardziej niesamowitych i wspaniałych osób, jakie znam. Jest w moim życiu od zawsze, "odkąd pamięć pamięta". Gdy się urodziłam był już emerytem, nie pamiętam go pracującego zawodowo, ale jak slajdy w mojej pamięci utrwaliły się obrazy Dziadka pracującego w gospodarstwie. Właściwie o moim Dziadku mogłabym pisać i pisać - jest tak interesującą postacią. Uzdolniony manualnie, niespełniony inżynier można rzec. Kochający zwierzęta i samochody (wciąż prowadzi samochód!). Umiejący naprawić praktycznie wszystko, co się zepsuje - od dziurawego buta, przez pęknieta szybę (osobiście widziałam szybę naprawioną "na guzik"), do złamanych okularów. Ba! Dziadek zszył nawet kiedyś świeżo urodzone małe prosiątko, które miało rozerwany brzuch! Mający zawsze czas, żywo zainteresowany światem dookoła, oglądający boks i nawet "Modę na sukces" z babcią. Ciepły, rodzinny, wspaniały, hojny. Zanim się urodziłam, miał jednego wnuka, który niestety został Aniołkiem. Potem miał mnie, a teraz ma prawnuka Frania, którego kocha miłością szczególną i mógłby go zabawiać godzinami, wtedy, gdy innym już zapał i pomysły się wyczerpują. Widzę, jak zapalają mu się oczy na widok naszego maluszka, jak cieszą go nasze przyjazdy. Stąd też moje wyrzuty i kac moralny, które czasami się pojawiają. Że nie mieszkamy bliżej, że nie odwiedzamy częściej. Wiem, że mamy prawo do życia tu, bliżej dużego miasta, gdzie są lepsze perspektywy pracy i całodobowe przychodnie i apteki. Ale zawsze czuję w sercu to ukłucie żalu, gdy odjeżdżamy... Jaka szkoda, że nie "mieć ciasteczka i zjeść ciasteczka"- czasami bym chciała... Ot, dylematy dorosłości.

poniedziałek, 31 października 2011

lama


Nasz synek od jakiegoś tygodnia wypluwa obiad. Franek nigdy do żarłoków nie należał, ale po prostu ładnie i sprawnie jadł obiadek przez mamę pieczołowicie pichcony. Żadnych zmian radykalnych w jego diecie nie poczyniłam, dostaje na obiad te same kombinacje mięsno-warzywne, co zazwyczaj, a jednak wypluwa i już. I to z jakim impetem! Wydaje przy tym rozkoszne dla ucha dźwięki, jak gdyby przy tym pluciu chciał się wypowiedzieć na jakiś temat. Szczególnie wydaje się gardzić mięsem pod wszelką postacią, co cieszy niezmiernie mojego męża-jarosza. W zeszłym tygodniu złożyłam broń i kupiłam słoik z obiadem. Odmierzyłam pół porcji, wkroiłam makaronik. Zjadł. Wczoraj natomiast mieliśmy na obiad pyszną rybkę i zmieliłam mu ją z warzywami na ciapkę-papkę, jak za czasów, gdy był Franio ciamkającym dzidziusiem, a nie prawie-roczniakiem, który kawałki owoców i warzyw sam do buźki sobie wkłada i gryzie ładnie ośmioma kieloszkami. No i zjadł tę papkę-ciapkę. Dziś po wypluciu kolejnym (jesteśmy u dziadków), babcia zrobiła mu zupkę ciapkową z warzyw, z kaszką manną i też łaskawie zjadł. Obstawiam, ze to okres przejściowy. Może rozpulchnione dziąsełka tak mu doskwierają, że nie może gryźć? A może to taka chwilowa moda? Ach, mamą być...
PS za 2 tygodnie będziemy mieć nareszcie drzwi.
PS2 A za 3 tygodnie urządzamy roczek!!!!

czwartek, 27 października 2011

"Śpimy z dzieckiem" - moje wrażenia


Czytałam sobie codziennie odrobinę do poduszki na zmianę z mężem. Żałuję, że przeczytałam ją tak późno. Żałuję, że czytałam głupie wypociny Tracy Hogg i usta ze zdumienia otwierałam, taka mądra mi się wydawała. Te metody "podnieś-połóż" czy jakoś tak. Te wywody, że dziecko iluśtamtygodniowe już powinno przesypiać noce, bo ma zapasy energetyczne odpowiednie i łatwy plan wprowadzony. No a jak Twoje nie przesypia, toś matka zła, dziwna, nieporadna, źle do rad się stosująca, łatwy plan nieumiejętnie w życie wdrażająca. Bo wszystkie dzieci, na które genialna Tracy spojrzała jeno, już noce przesypiały. Bo jak dziecko to "poprzeczniak" to coś tam, a jak dziecko to "aniołek" to coś tam. Dziękuję bardzo, już nie dla mnie ta gadka. Jakieś instrukcje zamiast intuicji własnej słuchania.

Ta mała fioletowa książka uporządkowała w mojej głowie to, co od dawna tam się kotłowało nieuporządkowane, miotające się między intuicją matczyną a prawdą oficjalną, przez otoczenie serwowaną. Gdyby to małe arcydzieło wpadło mi w ręce zanim urodziłam Frania, wiele stresów zostałoby mi oszczędzonych. Już nie chodzi nawet o wspólne spanie, bo przecież to indywidualna decyzja i gdyby moje dziecię spało snem sprawiedliwego, to pewnie by z nami sypiać nie zaczęło. Ta książka podaje wiele cennych informacji na temat snu dzidziusiów i mitów z tym snem związanych. Autorka pisze o płaczu dziecka, potępia tzw. "kontrolowanie" płaczu, czyli krótko mówiąc zmuszanie dziecka by wyło w łóżeczku (grrrr, dla mnie zgroza). Dotyka też mitów, które w naszej - europejskiej i zachodniej kulturze funkcjonują. Można powiedzieć, że mity te obala, ku mojej zresztą nieopisanej uciesze. Chyba każda z nas, gdy zostaje mamą, otrzymuje od mam/babć/cioć gratisowy pakiet wspaniałych rad typu "nie noś za dużo bo się przyzwyczai i nie będziesz mieć spokoju" albo "dziecko musi znać swoje miejsce" albo "dziecko powinno zasypiać samo w łóżeczku" albo "dziecko trzeba uczyć dyscypliny" albo "spanie z dzieckiem jest niehigieniczne". I tak dalej, i tym podobne. Albo "dlaczego on tak się budzi w tej nocy???" wygłoszone z miną zafrasowaną. Ech. Szkoda gadać, szkoda nerwów mych, nie warto opowiadać. Kochane koleżanki-blogowiczki co się z pobudkami nocnymi dzieci swoich borykacie, drogie koleżanki, co się z tym problemem nie borykacie, bo dzieci Wasze słodko noc przesypiają, serdecznie Wam wszystkim tę książeczkę polecam. I wcale nie twierdzę, że spanie z dziecięciem ma być na panaceum na wszystkie problemy. Ta książka po prostu koi. Teraz już wiem, że dziecię budzi się, bo jest dziecięciem i tyle. Że jest maleńkie, że szuka mamy obok, że musi do świata tego się przystosowywać każdego dnia, choć ma już, a właściwie dopiero jedenaście miesięcy. Rodzicielstwo bliskości to mój styl już oficjalnie. A gdy książkę skończy mój mąż, sprezentujemy ją naszej koleżance, co bliźniąt się spodziewa. Polecam ją jako świetny prezent dla każdej przyszłej mamy. A co ja biorę na widelec jako następną lekturę? To:



Przetłumaczone na kilkanaście języków, bestsellerowe "W głębi kontinuum" to pionierska książka, która zapoczątkowała na Zachodzie nurt rodzicielstwa bliskości. Właśnie na fali zainteresowania koncepcją kontinuum do łask powróciły chusty i nosidła! Brytyjski Channel 4 uznał ją za jedną z trzech najbardziej wpływowych koncepcji wychowawczych XX wieku.
Jean Liedloff inspiruje do poszukiwania"straconego szczęścia", które sama znalazła wśród Indian z plemienia Yequana, z którymi żyła przez wiele miesięcy. Obserwując ich niesamowity spokój, pogodne usposobienie i umiejętność czerpania radości z codziennych wydarzeń, odkryła, że korzenie tego stanu ducha leżą w sposobie wychowywania przez nich dzieci.

poniedziałek, 24 października 2011

bynajmniej!



Oto słowo-koszmarek, słowo-potworek, słowo-zonk, słowo-wcale-nie-jak-dzwon, które ostatnio słyszę dookoła siebie. Jest kilka osób, w otoczeniu których ostatnio trochę przebywałam i ciągle słyszałam magiczne "bynajmniej"... Niestety, niestety. To słowo działa na mnie jak płachta na byka. Dlaczego??? Bo jest źle używane.

Pamiętam, że już w trakcie studiów natknęłam się kiedyś przez przypadek na świetny artykuł Miodka o wiadomym słowie. Wydawał mi się szalenie zabawny i do dziś żałuję, że go nie skserowałam. Udało mi się znaleźć podobny artykuł w necie i zaraz będę go cytować:) No więc co mnie tak razi??? Otóż nagminne mylenie słowa "bynajmniej" i "przynajmniej". Już nie będę męczyć buły, ze "bynajmniej" to partykuła, odpuśćmy sobie i przejdźmy do konkretów. Chcemy na przykład zapytać naszego rozmówcę, o której ma jutro ważne spotkanie. No i on nam na to: "O ósmej. (u w a g a!) Bynajmniej tak mi się wydaje" (ratunku!)
albo powierza nam ktoś tajemnicę i mówi "Bynajmniej na razie nie mów nic nikomu". (ble!)
A teraz hit przykład: Pytam pana X o której jutro przyjadą, on na to "Nie wiem, ALE bynajmniej przed jedenastą będziemy" - tu wchodzi nam inne zgoła znaczenie słowa-koszmarka, coś w rodzaju "w każdym razie".

Jak zatem poprawnie używać słowa bynajmniej? Np tak:
A:Czy Ty sugerujesz że nie znam zasad gramatyki?
B: Bynajmniej! Uważam, że masz je w małym palcu.

A oto przykłady, które podaje Słownik Języka Polskiego PWN:
Głos miał donośny, ale bynajmniej nie przykry.
Z miłością bynajmniej się nie taił.


A co profesor Miodek dodaje od siebie?
Domyślają się Państwo, że sięgnąłem po te cytaty dla dwu form: bynajmniej i przynajmniej. Pierwsza z nich, fonetycznie podobna do tej drugiej, ale zupełnie co innego znacząca (co chciałbym tysiąckrotnie podkreślić!), od niepamiętnych czasów nęci użytkowników polszczyzny, którym wyraźnie przy tym chodzi o dowartościowanie się językowe. To brzmieniowa postać szczególnie ceniona przez ludzi awansu społecznego - mówię sarkastycznie od lat.


No właśnie, o co chodzi? Chcemy być bardziej "ą" i bardziej "ę"? Myślmy, myślmy i jeszcze raz myślmy, używając naszego pięknego języka, bo takim jest wszak nasz język polski. Przynajmniej tak mi się wydaje. No co? Bynajmniej niczego tu nie sugeruję. Hihi. Oczyściłam się wewnętrznie, pisząc tego posta. Od dawna mi to leżało na wątrobie. Powiem szczerze, że jak słyszę koszmarnie użyte "bynajmniej" to aż chce mi się krzyknąć o tak:)



Albo nawet tak:


Dobrej nocy.